Diriliş Ayı “Ramazan”
Hoş geldin ya Şehr-i Ramazan… Yine takvimler değişti ama asıl değişmesi gereken kalplerimizdir. Ramazan, sadece sahurla başlayıp iftarla biten bir açlık yolculuğu değildir. İnsanın kendi içine doğru yaptığı derin bir muhasebedir. Midemizi sustururken vicdanımızı konuşturma, nefsimizi terbiye ederken merhametimizi büyütme ayıdır. Bu ay, unuttuklarımızı hatırlama, ihmal ettiklerimizi fark etme, görmezden geldiklerimizle yüzleşme zamanıdır. Ramazan, sofraya konan lokmadan önce kalbe konan niyettir. Ve o niyet, en yakınımızdan başlayarak iyiliği çoğaltma sorumluluğudur.
Önce en yakınımızdan başlayalım. Aynı apartmanda yaşayıp selam vermediğimiz komşudan, uzun zamandır hâlini hatırını sormadığımız akrabadan, sessizce mücadele eden dosttan… Söyleyemeyenlerin kapılarını biz çalalım. İhtiyacını dile getiremeyenlerin yükünü biz fark edelim. Az çok demeden soframızı paylaşalım. Bir tabak çorba, birkaç hurma, bir dilim ekmek… Bazen en büyük bereket en sade lokmada gizlidir. İftar sofralarımız gösterişin değil kardeşliğin mekânı olsun. Paylaşırken incitmeyelim, kırmayalım. Mümkün olduğunca gizli yapalım. Ama örnek olunması gereken yerde de iyiliği görünür kılmaktan çekinmeyelim. Çünkü iyilik saklandıkça derinleşir, paylaşıldıkça çoğalır.
Özellikle çocukların onurunu koruyalım. Bir yetimin yüzünü paylaşarak değil, kalbini sararak sevindirelim. Bir muhtaç ailenin mutfağına umut olalım. Bir çocuğun gözlerindeki ışığa vesile olalım. Ramazan, bir yetimin başını okşayabildiğimiz ölçüde Ramazan’dır. Bir sofrayı çoğaltabildiğimiz kadar gerçektir.
Sadece kendi mahallemizi değil, dünyanın acı çeken coğrafyalarını da düşünelim. Başta Gazze olmak üzere zulüm altında yaşayan insanlar var. Bombaların gölgesinde iftar açan, sahura endişeyle uyanan aileler var. Sarılacak annesi olmayan çocuklar, yanında oturacak babası olmayan evlatlar var. Bir zamanlar sıcak yuvalarında komşularıyla iftar yapan nice aile bugün konteynerlerde hayata tutunma savaşı veriyor. Deprem dolayısıyla üç yıl öncesine kadar kapısını çalan komşusu olan pek çok hane artık evsiz, yorgun ve eksik. Ramazan’da birlikte oturdukları sofralar, sarıldıkları sevdikleri artık yok. Biz onların acısını tamamen dindiremeyiz belki ama yalnız olmadıklarını hissettirebiliriz. Komşu değilsek komşu, kardeş değilsek kardeş olabiliriz.
İmkânımız ölçüsünde destek olalım. Yetmediği yerde vesile olalım. Ulaşamadığımız ihtiyaç sahiplerini ilgili kurumlara bildirelim, takip edemiyorsak destek almalarını sağlayalım. Ama bunu sırf vicdanımızı rahatlatmak için değil, gerçekten kalpten yapalım. Ramazan israfı terk etme ayıdır. Çöpe giden her lokma, bir sofranın eksikliğini hatırlatsın bize. Alışveriş listelerimizi değil, ihtiyaç listelerimizi büyütelim. Nefsimizi değil, merhametimizi doyuralım.
“Nerede o eski Ramazanlar” demek yerine, eski Ramazanları yeniden inşa edelim. Ata yadigârı geleneklerimizi hatırlayalım. Komşuya gönderilen tabakları, askıda ekmeği, kapıya bırakılan zarfları, mahalle iftarlarını, teravih sonrası edilen içten sohbetleri… Bir kapı çalmanın, bir “Bir ihtiyacın var mı?” demenin nasıl bir gönül köprüsü kurduğunu yeniden yaşayalım. Kırgınlıkları bir kenara bırakalım. Affedelim, sarılalım, kucak açalım. Çünkü bazen en büyük sadaka, kalpteki kini bırakmaktır.
Bu ay tespit ettiğimiz ihtiyaç sahiplerini Ramazan’dan sonra unutmayalım. İyiliği bir aya sıkıştırmayalım. Açlık takvime bağlı değil, yoksulluk mevsimlik değil, yalnızlık sadece Ramazan’da yaşanmıyor. Yardım, süreklilik istediğinde gerçek anlamına kavuşur.
Ramazan, yalnızca bireysel ibadet ayı değil, toplumsal bir diriliş çağrısıdır. Kapıları çalmakla başlar, kalpleri onarmakla tamamlanır. Sofralar çoğaldıkça bereket artar, dualar birleştikçe umut büyür. Bu ayı doya doya yaşayalım ama sadece kendimiz için değil, başkaları için de yaşatalım. Kalpten başlayan iyilik, mahalleye; mahalleden şehre; şehirden dünyaya yayılsın. Hoş geldin ya Şehr-i Ramazan… Bu kez sadece mideler değil, kalpler de oruç tutsun; sadece sofralar değil, vicdanlar da dolsun.
Ve unutmayalım… Bu ayın sonunda bir bayram var. Gözlerinde ışıkla gün sayan çocuklar, bayram sabahı yeni bir elbiseyi heyecanla başucuna koyan, harçlık hayali kuran, kapı kapı dolaşmanın sevincini düşleyen yürekler var. Bayramı sevinçle bekleyen çocuklarımızın sevincine ortak olmayı, hatta mümkünse o sevincin sebebi olmayı ihmal etmeyelim.
Bir çocuğun bayram sabahı yüzünde beliren tebessüm, belki de bizim bütün bir ay boyunca yaptığımız ibadetlerin en güzel duası olur. Küçük bir hediye, yeni bir ayakkabı, gönülden verilen bir harçlık… Bazen bir çocuğun kalbinde unutulmayacak bir hatıraya dönüşür.
Ramazan’ı hakkıyla yaşamak, bayramı da başkalarının yüzünde çoğaltabilmektir. Öyleyse bu bayram, sadece kendi evimizde değil; dokunabildiğimiz her yürekte şenlik olsun. Çünkü gerçek bayram, bir çocuğun gülüşünde başlar.
Naçizane kaleme almaya gayret ettiğim bu satırları Cine5 TV’de Anne Hikâyeleri programını yaptığım dönemde tanıyıp kalpten bir bağ kurduğumuz, yüreği engelli evladı ve tüm çocuklar için merhametle atan merhume Necla Arca Ekici’ye ithaf ediyorum. Anne şefkatiyle yoğrulmuş duruşu, insanın kalbine dokunan içtenliği, bana iyiliğin en sade ve en güçlü hâlini öğretmişti.
Aynı zamanda savaşlarda, afetlerde, yoksullukta, ihmalde ve zulüm altında hayattan koparılan bütün dünya çocuklarının hatıralarına adıyorum. Bayram sabahına uyanamayan, oyunları yarım kalan, gülüşü yarıda kesilen tüm çocuklara…
Onların eksik kalan hayallerini unutmamak ve yaşatmak duasıyla…
