AHA KOCAELİ- Betül Kırmaz, metal işçisi bir bayan. Kendisi gibi işçi olan ve bir facia sonucu Soma'da yaşamını yitiren işçilerimizin ve halen çalışan işçilerimizin uğradıkları haksızlıklara dikkat çekmek için bir yazı yayınladı. Betül Kırmaz özetle, "Bu acıyı gören var mı?" dedi.
Betül Kırmaz'ın yayınladığı yazı:
"Ben Gebzeden yazıyorum. Metal işçisiyim. Kadınım. Uzun süren bir işsizlik döneminden sonra asgari ücretle iş buldum. Taşeronlaştırma, esnek çalışma, işsizlik, uzayan iş saatleri, kuralsız ve güvencesiz çalışma, hak gaspları, sendikasızlaştırma Bunlar biz işçilerin başlıca sorunları olmaya devam ediyor. Soma katliamının ardından gerek medyada çıkan haberler, gerekse de sendikaların, emekten yana olduğunu savunan kurumların takındığı tutum oldukça manidardır. İş kazaları her ay ortalama 100 işçiyi aramızdan alıyor, yüzlercesini de bir daha çalışamaz duruma getiriyor. Bu acıyı gören var mı?
Sanki yıllardır böyle bir sorun yokmuş, bu sorun Somayla açığa çıkmış gibi davrananlara sormak istiyorum, Somadaki felaket yaşanmadan önce neredeydiniz? Neden bu kadar duyarlı değildiniz? İşçiler fabrikalarda, tersanelerde, madenlerde, inşaatlarda her gün Somayı yaşıyorlar, her gün sessizce, birer, ikişer katlediliyorlar. Evet, acımız büyük! Somada yüreklerimiz dağlandı, içimiz parçalandı. Ama Soma geliyorum diyordu. Hem de bağıra çağıra. Bu çığlığı duydunuz mu?
İş cinayetlerine Somadaki katliamdan önce dikkat çeken birkaç kurum vardı. İş cinayetlerin durdurulması için kampanya düzenleyen UİD-DER 100 bin imza topladı ve bu konuyu Meclise taşıdı. İşyerimizde, oturduğumuz yerde açtığı stantlarla geldi bizi buldu. Topluma, sendikalara, medyaya, emekten yana kurumlara işçi ölümlerine sessiz kalmamak için mücadele etme çağrısı yaptı. Bu çağrıyı duydunuz mu?
Bu çağrıyı siz duymasanız da biz işçiler duyduk. Acımız ve öfkemiz büyük. Ama iş cinayetlerine karşı mücadele azmimiz de büyük!"
Betül Kırmaz'ın yayınladığı yazı:
"Ben Gebzeden yazıyorum. Metal işçisiyim. Kadınım. Uzun süren bir işsizlik döneminden sonra asgari ücretle iş buldum. Taşeronlaştırma, esnek çalışma, işsizlik, uzayan iş saatleri, kuralsız ve güvencesiz çalışma, hak gaspları, sendikasızlaştırma Bunlar biz işçilerin başlıca sorunları olmaya devam ediyor. Soma katliamının ardından gerek medyada çıkan haberler, gerekse de sendikaların, emekten yana olduğunu savunan kurumların takındığı tutum oldukça manidardır. İş kazaları her ay ortalama 100 işçiyi aramızdan alıyor, yüzlercesini de bir daha çalışamaz duruma getiriyor. Bu acıyı gören var mı?
Sanki yıllardır böyle bir sorun yokmuş, bu sorun Somayla açığa çıkmış gibi davrananlara sormak istiyorum, Somadaki felaket yaşanmadan önce neredeydiniz? Neden bu kadar duyarlı değildiniz? İşçiler fabrikalarda, tersanelerde, madenlerde, inşaatlarda her gün Somayı yaşıyorlar, her gün sessizce, birer, ikişer katlediliyorlar. Evet, acımız büyük! Somada yüreklerimiz dağlandı, içimiz parçalandı. Ama Soma geliyorum diyordu. Hem de bağıra çağıra. Bu çığlığı duydunuz mu?
İş cinayetlerine Somadaki katliamdan önce dikkat çeken birkaç kurum vardı. İş cinayetlerin durdurulması için kampanya düzenleyen UİD-DER 100 bin imza topladı ve bu konuyu Meclise taşıdı. İşyerimizde, oturduğumuz yerde açtığı stantlarla geldi bizi buldu. Topluma, sendikalara, medyaya, emekten yana kurumlara işçi ölümlerine sessiz kalmamak için mücadele etme çağrısı yaptı. Bu çağrıyı duydunuz mu?
Bu çağrıyı siz duymasanız da biz işçiler duyduk. Acımız ve öfkemiz büyük. Ama iş cinayetlerine karşı mücadele azmimiz de büyük!"
